خیابان‌های تهران امروز، تنها مسیرِ عبور یک کاروان نبود؛ شاهراهی بود برای پیوندِ دوباره‌ی غیرتِ کوهستان با آرمان‌های انقلاب. مردمانِ دیارِ بلوط و برف، از دامنه‌های سرکشِ زردکوه، رنجِ کیلومترها فاصله را به جان خریدند تا خود را به قلبِ تپنده‌ی پایتخت برسانند. آنان آمده بودند تا در بدرقه‌ی

در سیر و سلوک سیدعلی خامنه‌ای چیزی بود که هرگز نمی‌توان چشم روی آن بست. تعبیر عامیانه‌اش می‌شود وطن‌پرستی. برای حضرت آقای ما عرق کارگر ایرانی هم‌اندازه‌ی خون شهید وطن حرمت داشت. خامنه‌ای دست‌کم برای مقلدین پروپاقرص خود استفاده از برند را حرام کرده بود. اگر شامپوی ایرانی داریم،

در قاموس جهان‌بینی الهی، مردان بزرگ نه در محدودۀ تنگ تقویم‌ها، که در وسعتِ لایتناهی تاریخ تعریف می‌شوند. ولادتشان بشارت نور است و وشهادتشان، فراخوانی برای رویشی دوباره؛ حیات آنان تاریخ‌ساز است و عروجشان، تحول‌آفرین؛ چنانچه اباعبدالله‌الحسین(ع) با خون خود و یارانش اسلام را از انحراف نجات داد. رهبر

کودکان تهرانی از نیمه دوم ماه ذیحجه راه انداختن علم و کتل های چوبی و یا ساخته شده از حلبی در شهر راه می افتاندند و با هم این شعر عامیانه را می خواندند : محرم امد و عیدم عزا شد حسینم وارد کرب و بلا شد و مردم

در حالی بر اساس گزارش مرکز آمار ایران، نرخ تورم سالانه منتهی  به آخر خرداد ۶۲ درصد شده است که این آمار در کنار نمایش استمرار بیماری اقتصاد کشور، بیانگر حقیقتی تلخ است و آن اینکه تیم اقتصادی دولت به رغم تاکیدات شخص رئیس جمهور همچنان لزوم آرایش جنگی