از بام ایران تا قلب وطن؛ با افتخار سرباز این ملتیم
روز چهارشنبه گذشته شهرکرد و دیگر شهرهای چهارمحال و بختیاری تنها شاهد یک اجتماع نبودند؛ بام ایران شاهد صحنهای از همبستگی، غیرت و دلبستگی مردمی بود که آمده بودند بگویند در سختترین روزها نیز ایران را تنها نمیگذارند. رزمایش «جانفدایان بام ایران» برای بسیاری از حاضران جلوهای از همین پیام بود؛ پیامی که از قلب زاگرس برخاست: مردم آمدند؛ ایران ایستاده است. اینجا زاگرس است؛ اینجا ایران ایستاده است. ما مردمی هستیم که گرانی را میبینیم، فشار معیشت را لمس میکنیم و دشواریهای زندگی را با گوشت و پوست خود احساس میکنیم. حق داریم مطالبه کنیم، از ناکارآمدی انتقاد کنیم، عدالت و رفاه بیشتری بخواهیم و مسئولان را به پاسخگویی فراخوانیم؛ اما میان نقد برای ساختن وطن و پشت کردن به وطن فاصلهای بزرگ وجود دارد. پیام امروز بام ایران همین بود: گرانی هست، گلایه هست؛ اما پشت کردن به وطن هرگز. ما همان مردمی هستیم که سختی را تحمل میکنیم اما وطن را رها نمیکنیم؛ زیرا ایران خانه ماست و خانه را در روزهای سخت تنها نمیگذاریم. آمریکا، اسرائیل و هر قدرت خارجی دیگری باید یک واقعیت تاریخی را در محاسبات خود جدی بگیرند: اختلافات داخلی، مشکلات اقتصادی و مطالبات مردم ایران را نباید با ضعف در دفاع از استقلال و تمامیت ارضی کشور اشتباه گرفت. تحریم میتواند سفره مردم را کوچک کند، فشار اقتصادی میتواند زندگی را دشوار سازد و تهدید میتواند هزینه ایجاد کند؛ اما ملتی که استقلال خود را بخشی از هویت تاریخیاش میداند، بهآسانی از حق تعیین سرنوشت خویش چشم نمیپوشد. ایران را با تحریم و تهدید نمیتوان به زانو درآورد. تحولات و درگیریهای یک سال اخیر منطقه باید بر پایه واقعیتهای میدانی و منابع معتبر داوری شوند، نه شعار و جنگ روانی؛ اما یک اصل روشن است: هیچ کشوری حق ندارد با تهدید نظامی، فشار اقتصادی یا مداخله خارجی اراده خود را بر ملت ایران تحمیل کند. ایران نیز مانند هر کشور مستقلی حق دارد از مردم، سرزمین و تمامیت ارضی خود در چهارچوب حقوق بینالملل دفاع کند. آینده منطقه نیز نباید در واشنگتن، تلآویو یا هیچ پایتخت خارجی دیگری برای ملتهای آن نوشته شود. ما خواهان منطقهای هستیم که در آن جنگ و اشغالگری پایان یابد، حقوق ملتها محترم شمرده شود و مداخله نظامی قدرتهای خارجی جای خود را به روابط مبتنی بر احترام متقابل بدهد. قدرت پایدار از ویرانی ملتها به دست نمیآید؛ امنیت واقعی زمانی شکل میگیرد که هیچ ملتی برای تأمین امنیت خود، حق حیات و امنیت ملت دیگری را نادیده نگیرد. در داخل کشور نیز باید میان دیپلماسی از موضع عزت و تسلیم در برابر فشار تفاوت قائل شد. مذاکره هنگامی ارزش دارد که وسیلهای برای تأمین منافع ملی، کاهش فشار بر مردم و صیانت از حقوق ایران باشد؛ اما هیچ مذاکرهای نباید مترادف تحقیر، وابستگی یا چشمپوشی از حقوق اساسی کشور شود. کلید آینده ایران در دست مردم ایران است، نه در واشنگتن و نه در هیچ قدرت خارجی دیگری. میتوان مذاکره کرد، اما تسلیم نشد؛ میتوان خواهان صلح بود و در برابر تهدید نیز مقتدرانه ایستاد. صلحی که بر عزت و حقوق ملتها استوار باشد ارزشمند است؛ تسلیم در برابر تهدید را نمیتوان صلح نامید. چهارمحال و بختیاری تصویر زیبایی از همین حقیقت بود: یک استان، یک صدا، یک ایران. بختیاری، ترکزبان، فارسزبان و همه مردمان شریف این استان با فرهنگها، گویشها و سنتهای گوناگون، شاخههای یک درخت کهناند. تفاوتهای ما سرمایه فرهنگی ایران است و آنچه همه ما را به یکدیگر پیوند میدهد از همه این تفاوتها بزرگتر است: یک ملت، هزار صدا؛ اما یک ایران. از کوهستانهای سربلند زاگرس تا شهرها و روستاهای بام ایران، امروز میشد ضربان وطن را شنید؛ چهارمحال و بختیاری، ضربان وطن بر فراز زاگرس. وطن، خط قرمز مردمان زاگرس است. این همان سرزمینی است که نسلهای مختلف آن آموختهاند در روزهای دشوار، اختلافات را کنار بگذارند و در دفاع از خانه مشترک خود کنار یکدیگر بایستند. ما همچنین ارادت و احترام خود را به رهبر عزیزمان، جناب سیدمجتبی خامنهای ابراز میکنیم و برای همه کسانی که صادقانه برای استقلال، امنیت، پیشرفت و سربلندی ایران تلاش میکنند، احترام قائلیم. ایران قدرتمند فقط با شعار ساخته نمیشود؛ ایران مقتدر به اقتصاد قدرتمند، عدالت، علم، تولید، مدیریت کارآمد، نیروهای مسلح توانمند، دیپلماسی هوشمند، موسئولان پاسخگو و بالاتر از همه، مردمی امیدوار و برخوردار از کرامت نیاز دارد. هرچه اعتماد میان مردم و حاکمیت بیشتر و مشکلات اقتصادی کمتر شود، ابزار تحریم و فشار خارجی نیز کارایی کمتری خواهد داشت.
و اگر روزی امنیت و تمامیت ارضی ایران در معرض تعرض قرار گیرد، دفاع از وطن دیگر مسئله یک قوم، جناح یا سلیقه سیاسی نیست؛ مسئله یک ملت است. ما برای حفظ ایران از فداکاری دریغ نخواهیم کرد. این خاک برای ما چند خط روی نقشه نیست؛ تاریخ، فرهنگ، خانه و آینده فرزندان ماست. در چنین روزگاری، آمادگی جامعه نیز اهمیت فراوان دارد. آموزش کمکهای اولیه، امداد و نجات، پناهگیری، مدیریت بحران، اطفای حریق، امنیت سایبری، حفاظت از خانواده و مقابله با شایعات و عملیات روانی باید جدی گرفته شود. آموزشهای دفاعی و نظامی نیز هرجا ضرورت داشته باشد، باید در چهارچوب قانون و توسط نهادهای رسمی و تخصصی انجام گیرد. ملت آموزشدیده، آگاه، منسجم و آماده در برابر بحران، پشتوانهای بزرگ برای امنیت ملی است. جانفدایان بام ایران برای ما روایت یک روز از غیرت و همبستگی بود. از دل زاگرس برای سربلندی ایران سخن گفته شد و بام ایران به صحنهای از همبستگی ملی تبدیل شد. مردمی آمدند که مشکلاتشان واقعی است، مطالباتشان واقعی است و عشقشان به این سرزمین نیز واقعی است. وطندوستی یعنی برای رفع همین مشکلات تلاش کنیم؛ یعنی ایرانی بسازیم که جوانش به فردا امیدوار باشد، خانوادهاش امنیت و رفاه داشته باشد و هیچ دشمن خارجی نتواند از فقر، اختلاف و ناامیدی برای ضربه زدن به کشور بهره ببرد. صدای زاگرس این است: ایران تسلیمشدنی نیست. از زاگرس تا ایران، این پرچم زمین نمیماند. بام ایران امروز بلندتر از همیشه ایستاد. این ایستادگی به معنای یکسان فکر کردن همه ما نیست. جامعه زنده جامعهای است که در آن نقد، مطالبه و اختلافنظر وجود داشته باشد؛ اما ایران باید بزرگتر از اختلافات سیاسی ما باقی بماند. میتوان درباره شیوه اداره کشور اختلاف داشت، اما استقلال و تمامیت ارضی ایران موضوع معامله نیست. پیام امروز بام ایران به دوستان و دشمنان روشن بود: بام ایران برخاست؛ وطن تنها نیست. ایران میراثی نیست که فقط درباره شکوه گذشتهاش سخن بگوییم؛ امانتی است که باید آبادتر، عادلانهتر، امنتر و قدرتمندتر به نسل آینده تحویل دهیم. ما برای ایران صلح میخواهیم، اما صلح همراه با عزت؛ تعامل میخواهیم، اما نه وابستگی؛ پیشرفت میخواهیم، اما نه به قیمت واگذاری استقلال؛ و امنیت میخواهیم، نه فقط برای خودمان، بلکه برای همه ملتهای منطقه. آینده خاورمیانه باید آینده کاهش جنگ، پایان اشغالگری و مداخله خارجی و احترام به حق تعیین سرنوشت ملتها باشد و امروز، از قلب چهارمحال و بختیاری و از بلندای زاگرس، یک جمله بیش از همه شنیدنی است:
ایران خانه ماست؛ نقدش میکنیم تا بهتر شود، برای آبادانیاش تلاش میکنیم، برای سربلندیاش متحد میمانیم و در برابر هر تجاوزی به استقلال و تمامیت ارضی آن، از وطنمان دفاع خواهیم کرد.
و در پایان، شایسته است با نهایت احترام و قدرشناسی، از تمامی نیروهای مسلح، مرزبانان، نیروهای نظامی و انتظامی و مجموعه دستگاهها و نیروهای امنیتی و اطلاعاتی کشور که در این روزهای دشوار و حساس، مسئولیت سنگین پاسداری از امنیت ایران و آرامش مردم را بر دوش دارند، صمیمانه تقدیر و تشکر کنیم. از مردان و زنانی که بسیاری از شبها بیدار میمانند تا مردم این سرزمین آسوده بخوابند؛ آنان که دوری از خانواده، خستگی مأموریت و دشواری خدمت را به جان میخرند تا مرزهای ایران امن بماند و زندگی در شهرها و روستاهای این سرزمین جریان داشته باشد. امنیتی که از آن برخورداریم، حاصل تلاش مجموعه بِزرگی از انسانهایی است که بخش مهمی از خدمتشان هرگز در قاب دوربینها دیده نمیشود و نام بسیاری از آنان شاید هیچگاه بر زبانها جاری نشود. قدردان همه سربازان، افسران، فرماندهان، مرزبانان، نیروهای انتظامی، امدادی، اطلاعاتی و امنیتی هستیم که در چارچوب وظایف قانونی خود برای حفاظت از جان مردم، مرزها و تمامیت ارضی کشور تلاش میکنند؛ و با احترام، یاد همه جانباختگان و شهدای راه دفاع از ایران و امنیت مردم را گرامی میداریم. اگر امروز چراغ خانههای ما در آرامش روشن است، بخشی از این آرامش مرهون کسانی است که آسایش خود را فدای مسئولیت کردهاند.
دست یکایک حافظان امنیت و مدافعان این سرزمین را به گرمی میفشاریم و میگوییم: خسته نباشید؛ ایران قدردان خدمت شماست. باشد که ایران عزیز، با همبستگی مردم، مسئولیتپذیری مدیران، هوشیاری حافظان امنیت و تلاش فرزندانش، هر روز آبادتر، امنتر و سربلندتر شود
نریمان شیوندی؛ فعال سیاسی