امیر قلعه نوعی را خوب می شناسم، از زمانی که در زادگاهم لالی، میزبانش بودم تا زمانی که در استقلال تهران افتخار داشتم در مقطعی کوتاه از او بیاموزم.
با همه تفاسیر و به دور از نگاه سیاه یا سفید، اعتقاد راسخ دارم که قلعه نوعی هم به دلیل تسلط ش بر فوتبال ایران و هم شیوه مدیریت اش از موفق ترین مربیان کشور بعد از انقلاب است و کارنامه ای دارد که قابل ستایش است.
وی بعد از نسل مربیانی همچون علی آقا پروین، پرویز مظلومی و … ایرانی ترین مربی کشور هم هست.
یک نگاه بومی و کلاسیک همراه با تلفیقی از ایده های نو به فوتبال که در ساختار نه چندان اصولی و علمی لیگ ما هم خوب جواب می دهد و البته این نگاه و شیوه، همان قدر که در مرزهای داخلی فوتبال ما اثرگذار است در عرصه بین الملل و دنیای مدرن فوتبال، محلی از اعراب ندارد و جوابگو نیست.
امیر قلعه نوعی اگر همین الان مربی تیم استقلال شود باز هم می تواند یک قهرمانی برای آبی پوشان رقم بزند اما باید بپذیریم که تجربه متفاوت و سبک امیرخان به میدان های بین المللی نمی خورد و بعید است که این فاصله تفکری با چند بازی در جام جهانی یا یک تورنمنت آسیایی پر شود.
این مقدمه نسبتا طولانی، بهانه ای بود برای پرداختن به بازی دوستانه و تدارکاتی ایران و روسیه، جایی که اندک بارقه های امید برای یک موفقیت بزرگ در آسیا هم کمرنگ تر شد.
یک بازی آشفته و بدون برنامه، نرسیدن به اندک موقعیت های گل با وجود چند مهاجم سرشناس و باتجربه، استفاده تکراری از بازیکنانی که حتی دعوت شان باعث تعجب خیلی از اهالی فوتبال و کارشناسان شده است، تزلزل و عدم تمرکز در خط دفاعی، تاکید بر ارسال پاس های بلند کاملا سنتی و البته غیر اصولی از همه نقاط زمین، عدم تغییر شیوه کلی بازی و دیدن نوعی روزمرگی فوتبالی در ساق و روحیه بازیکنان از جمله مواردی بودند که در این بازی محرز و به یقین رسیدن این که این تیم در مقابل حداقل چهار ابرقدرت فوتبال آسیا به مشکل خواهد خورد و یک نسل طلایی و مستعد دهه های اخیر ما بدون هیچ دستاوردی از بازی های آسیایی به کشور باز خواهند گشت که البته آن زمان، نقد منصفانه دیگر فایده نخواهد داشت.
پیشنهاد این که، امیر خان قلعه نوعی، همین الان قید رفتن به فینال جام ملت های آسیا را بزند، با بازیکنانی امثال شجاع، حاج صفی و چند بازیکن دیگر در همین بازی های تدارکاتی، با احترام خداحافظی کند، میانگین سنی تیم را حداقل ۵ سال کاهش دهد و وارد مسابقات شود که ملت و هواداران فوتبال در این صورت، هر نتیجه ای را از وی بپذیرند و گرنه با این همه ستاره مسن و بین المللی، انتظاری جز قهرمانی از وی نمی رود و در کنار همه نقدهایی که دلسوزانه در این یادداشت منتشر شد، امیدواریم که چنین شود و آقای قلعه نوعی هم برای دوران باسابقه مربیگری خودش و هم برای بازیکنانی که سال ها برای این پیراهن عرق ریختند، یک افتخار بین المللی کسب کند.
هوشنگ نوبخت
