این روزها هیچ چیز سر جای خودش نیست. زندگی شور و حال سابق را ندارد. دیگر از مرور خاطرات بودن و آرزوهای ماندن لذت نمی بریم. «حال» هم که حال و روزش معلوم است و مصداق همین بیت عماد خراسانی است: بر ما گذشت نیک و بد اما تو روزگار/ فکری به حال خویش کن این روزگار نیست! امروز صبح که از خواب برخاستم دیدم عقربه های ساعت دیواری خانه مان رو به عقب حرکت می کنند.
یعنی زمان در خانۀ ما متوقف نشده بود. بلکه از آن کاسته می شد. ساعت شش؛ ساعت پنج؛ ساعت چهار؛ ساعت سه و …
یحیی گل محمدی گفته بود حین مسابقات جام جهانی زمان متوقف می شود اما چیزی از عقبگرد زمان نگفته بود.
ای کاش تقویم رومیزی خانه هم از ساعت دیواری الگو بگیرد و رو به عقب ورق بخورد. زیاد هم نیاز نیست عقبکی برود. دستکم تا 9 اسفند
دقیق تر بگویم تا ۰۹:۴۰ صبح شنبه 9 اسفند… جایی که فدایی میهن ، فدای میهن شد و به همه تهمت ها و دروغ هایی که به او بستند مردانه و با خونش پاسخ داد. روزی که دوست و دشمن تحسینش کردند و بر ایرانی ترین رهبر ایران درود فرستادند.
ای کاش تقویم امسال 9 اسفند نداشت. کاش زمان به عقب بازگردد و دوباره سرو صدای بچه های مدرسه میناب تا هفت کوچه آن طرف تر برود. دست و پاهایی که کنار لانچرها قطع شدند، دوباره سبز شوند. ملوانان ناوشکن دنا به خانه برگردند. ماکان دوباره با پلیور آبی و کتانی سفید ورزش کند. دختران والیبالیست لامرد دوباره روی تور آبشار بزنند. ورزشگاه 12 هزار نفری مملو از جمعیت بشود و برای تیم های بزرگ دنیا شاخ و شانه بکشیم. برای مرگ بر آمریکا گفتن یا نگفتن به چرتکه نیاز نباشد. مجلس دوباره راس امور شود و به آنها که برای مذاکره با نوادگان شیطان می روند تذکر بدهد که برای رفتن به سفرهای مذاکراتی سر و دست نشکنند و ذوق نکنند!
ای کاش زمان به عقب برگردد؛ دستکم تا 9 اسفند …
وحید حاج سعیدی
