شهرهای ساحلی جنوب ایران، که در امتداد سواحل خلیج فارس و دریای عمان واقع شده‌اند، از مهم‌ترین و استراتژیک‌ترین مناطق کشور به‌شمار می‌آیند. این شهرهای ساحلی جنوب به دلیل دسترسی به آب‌های آزاد و موقعیت جغرافیایی خاص خود، همواره در طول تاریخ نقشی حیاتی در تجارت، حمل و نقل دریایی و اقتصاد ملی ایفا کرده‌اند. اما مهم ترین و درخشان ترین نگین این دیار خلیج همیشه فارس است. خلیج همیشگی فارس، با موقعیت ژئواستراتژیک بی‌بدیل، ذخایر عظیم انرژی، سواحل زیبا، تنوع زیستی غنی و پتانسیل‌های فراوان فرهنگی و تاریخی، همواره از اهمیت ویژه‌ای در معادلات ملی، منطقه‌ای و جهانی برخوردار بوده است. وجود بسترها و موقعیت های فراوان اقتصادی و گردشگری این خلیج، همواره مورد توجه دولت ها بوده و هست. اما با وجود برنامه ریزی ها و تلاش در جهت استفاده بهینه از ظرفیت های آشکار و نهان این منطقه، توفیق ساختارمند چندانی در این منطقه حاصل نشده است و چشم انداز روشنی به چشم نمی خورد. عبور سالانه بیش از ۱۰ هزار شناور از خلیج فارس و دریای عمان که ۷۵ درصد آنها به حمل و نقل نفت خام و محصولات نفتی مربوط است و در پی آن تخلیه مواد زائد مختلف مانند آب شست‌وشوی موتور، فاضلاب، آب توازن کشتی، بر گسترده دامنه آلودگی‌های خلیج فارس افزوده است. تغییرات اقلیمی و تخریب محیط‌زیست به امنیت زیستی پرندگان مهاجر و جانداران جزایر غیرمسکونی نیز در خلیج فارس و دریای عمان آسیب رسانده است. مناطق ساحلی خلیج‌فارس نیز اغلب به دلیل نبود سیاست‌های موثر گردشگری، نتوانسته‌اند از ظرفیت‌ها و قابلیت‌های گردشگری خود بهره ببرند و به سهم خود در بازار گردشگری ایران دست یابند. در این میان تنها کیش و قشم به‌عنوان جزایر استان هرمزگان بیشتر معرفی شده و مورد استقبال گردشگران قرار گرفته‌اند اما دو استان ساحلی دیگر خلیج‌فارس، بوشهر و خوزستان و حتی دیگر مناطق ساحلی هرمزگان نیز همچنان برای گردشگران ناشناخته باقی مانده‌اند. به باور کارشناسان همین امر سبب شده بسیاری از معضلات اقتصادی ـ اجتماعی استان که می‌تواند با توسعه گردشگری مرتفع شود، همچنان پابرجا بماند. از برایند این نوشتار چنین بر می آید که توسعه پایدار و شکوفایی کامل این منطقه مستلزم عبور از ساختارهای مدیریتی سنتی و پراکنده و اتخاذ رویکردهایی نوین و یکپارچه است. در این راستا، ایجاد یک شهرداری مستقل برای محدوده خلیج همیشه فارس و انتخاب شهردار ویژه این خلیج ، بیش از یک تغییر اداری، به منزله پی‌ریزی یک پیشران قدرتمند برای جهش‌های اقتصادی و توسعه پایدار گردشگری است. فراهم نمودن بستر ایجاد اشتغال با محوریت سکنه بومی، پاکسازی دریا و جلوگیری از ورود شیرابه و پسماندهای خانگی و صنعتی به دریا، تلاش در جهت جذب سرمایه گذار داخلی و خارجی، استفاده بهینه از ظرفیت های اسکان نوین و بومی در جهت اسکان آبرومند و ایجاد درآمد مستمر، توجه به جاذبه‌های فرهنگی و تاریخی، بازارهای سنتی، معماری بومی، میراث دریانوردی و سنت‌های دیرینه مردمان منطقه تلاش در جهت حمل و نقل دریایی مسافر توسط قایق های پیشرفته و مدرن تفریحی و تجاری، از سفرهای دریایی لوکس و تفریحی گرفته تا سفرهای طولانی‌تر با کشتی‌های کروز و قایق‌های بادبانی ، برنامه ریزی در جهت توسعه پرورش و استحصال ماهیان خاویاری، ماهیان استخوانی و …، برنامه ریزی در جهت توسعه اکتشافات در دریا با رعایت مسائل زیست محیطی، توسعه گردشگری غذایی، ورزشی و ماهیگیری، برگزاری جشنواره های غذاهای دریایی، رونق صنایع دریایی و مشاغل وابسته، توجه به پتانسیل‌های بی‌نظیر برای ورزش‌های آبی از موج‌سواری و کایت‌سرفینگ در فصول مناسب گرفته تا اسکی روی آب، جت اسکی، قایقرانی و پاراسل و به تبع آن رونق اقتصاد این ورزش ها، نظارت بر احداث و توسعه مراکز مدرن طرح سالم سازی دریا و … از مزایای اصلی و اهداف این استقلال و فرمانروایی مستقل شهرداری محسوب می شوند. از سویی داشتن نگاه یکپارچه به خلیج فارس ، جذب ردیف بودجه مستقل برای مرمت زیر ساخت ها ، توسعه بنادر و طرح های سالم سازی، نظارت مستمر بر جلوگیری از ساخت و ساز های غیر قانونی، تمرکز استانداری ها، شهرداری های استان های جنوبی و سایر نهادها به امور جاری استان و کم شدن بار دغدغه دریا از این نهاد ها و … از دیگر مزایای اداری داشتن یک شهردار مستقل و واحد مستقر در یکی از استان ها و داشتن شهردار مستقل است که قطعاً باعث کاهش کاغذبازی های روتین و تنش های اداری و قدیمی موجود در عرصه دریا خواهد شد.