آیا می‌توان از یک شهر انتظار توسعه داشت، در حالی که حتی ابتدایی‌ترین نیازهای اقتصادی و اجتماعی آن، نادیده گرفته می‌شود؟!
امروز من به عنوان یکی از شهروندان دغدغه‌مند ورنامخواست، با قلبی پر از نگرانی، موضوعی را مطرح می‌کنم که سکوت در برابر آن، به معنای پذیرش عقب‌ماندگی است.
ورنامخواست، شهر کهن و در حال رشد ما، امروز با دو چالش بزرگ روبروست اول بن‌بست بانکی و جمع آوری شعبه بانک ملی ورنامخواست، که نیاز مبرم شهر، اصناف، جوانان به خدمات و تسهیلات آن است که این وضعیت، شریان‌های اقتصادی شهر را مسدود کرده و باعث شده تا مردم برای انجام امور ساده‌ی بانکی، با چالش‌های بزرگ روبرو شوند.
دومین مساله سرگردانی جوانان در بحران مسکن است. شعار اقدام ملی مسکن برای جوانان، در ورنامخواست بیشتر شبیه به یک وعده‌ی توخالی به نظر می‌رسد. جوانانی که می‌خواهند در شهر خودشان زندگی کنند، با نبود تسهیلات واقعی و عدم توجه به ظرفیت‌های شهری، ناچار به مهاجرت هستند.
ما شاهد هستیم که خانه‌ها ساخته می‌شوند، اما دسترسی جوانان ورنامخواست به این خانه‌ها، در میان انبوهی از بروکراسی و کمبود تسهیلات، گم شده است.
ما از مسئولان محترم در بانک مرکزی و وزارت راه و شهرسازی درخواست داریم نگاهی ویژه به نیازهای ورنامخواست داشته باشند.
توسعه نباید فقط در پایتخت یا شهرهای بزرگ معنا پیدا کند؛ توسعه باید در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر ورنامخواست و در جیب و خانه‌ی جوانان ما ملموس باشد.
این مطالبات، ابتدایی ترین خواسته های مردمی است که لایق بهترین خدمات اند.
پویان اسلامی سرخونی
