برگزاری جلسات در هیات دولت، ادارات، نهادها و سازمان های دولتی و خصوصی امری طبیعی و رایج است. از سویی اهمیت رسانه و ضرورت آگاهی‌بخشی در جامعه امروز امری بدیهی است و کمتر کسی را می‌توان یافت که منکر این حقیقت اجتماعی باشد. نقش و جایگاه کنونی رسانه‌ها در عصر

باز هم روز خبرنگار فرا رسید، مناسبتی که معتقدم باید تغییر کند و به هفته رسانه تبدیل شود چون جامعه رسانه، تخصص ها و گرایش های مختلف و گسترده ای دارد که عزیزان خبرنگار تنها یک عضو آن هستند ضمن این که اهمیت رسانه در کشور و دنیای امروز

خبر که در شهر می‌پیچد، دنیا پیش چشمان والدینِ دانش‌آموزانِ مدرسه‌ «شجره طیبه» میناب، تیره و تار می‌شود. دیگر چیزی نمی‌شنوند؛ فقط می‌دوند… خبر، کوتاه است و هولناک: «مدرسه را زدند!»   مدرسه‌ای که قرار بود مأمنِ آرامش و آموزش باشد و پناهگاهِ بازی‌ها و شادی‌های کودکانه، ناگهان به

هر سال صدها دانشجو از دانشگاه‌های استان فارغ‌التحصیل می‌شوند؛ جوانانی که سال‌ها برای کسب دانش و مهارت تلاش کرده‌اند و با امید به آینده، پا به بازار کار می‌گذارند. اما واقعیت تلخ این است که بسیاری از آنان، پیش از آنکه فرصت خدمت به شهر و استان خود را

آخرین رویارویی بزرگ جمهوری اسلامی ایران در واپسین روزهای جنگ تحمیلی هشت‌ساله، صحنه‌ای متفاوت از همۀ نبردهای پیشین بود. سازمان منافقین در قالب «ارتش آزادی‌بخش ملی» و با پشتیبانی همه‌جانبۀ حکومت بعث عراق، مرزهای غربی کشور را آماج حمله قرار دادند؛ اما غرب ایران سرزمینی نبود که به آسانی

این روزها مسئله ای که فراتر از حملات دشمن آمریکایی، خاطر مردم خوزستان و البته چند استان جنوبی را مکدر می کند، قطع بی رویه و چند ساعته برق در بدترین ساعات روز و اوج گرماست. با احترام به دیگر استان ها باید عرض کنم که خوزستان همچون نفت

حدود شانزده سال است که به دلایل مختلف و مثل صدها جوان مستعد دیگر، از زادگاه و شهر خوبم لالی، رخت سفر بستم و عازم شهر اهواز شدم. طی این مدت و به بهانه های مختلف در بیش از هزار جلسه و نشست استانی شرکت کردم. جلساتی فرهنگی، اجتماعی،

قدیم‌ها فقط مدرسه بود که اصرار داشت دانش‌آموز در محدوده خودش درس بخواند. اولِ مهر، پدر خانواده با قبض آب و برق و هزار مدرک ثابت می‌کرد که منزلش دو کوچه آن‌طرف‌تر است تا بچه را ثبت‌نام کنند. اما گویا این سنت پسندیده، از آموزش‌ وپرورش به شبکه بانکی

بی‌شک مسئولیت وضعیتی که امروز امنیت ملی کشور را در چنبره گرفته و سایه جنگ را کماکان روی کشور نگه داشته، بیش از هر جای دیگر، با شخص رئیس جمهور بعنوان ریاست شورای عالی امنیت ملی و ریاست تیم مذاکره کننده است. شخص آقای رئیس جمهور به رهبر انقلاب

در دل تاریخ پرفروغ ایران، روزی طلوع کرد که طنین آن تا ابد در حافظۀ این سرزمین کهن باقی خواهد ماند. شاه، آن نماد وابستگی و سلطۀ بیگانه، سقوط کرد و بساط حکومت دست‌نشاندۀ پهلوی برای همیشه برچیده شد و انقلاب اسلامی به‌ثمر نشست. آمریکا، آن ابرقدرت مستکبر، با

خیابان‌های تهران امروز، تنها مسیرِ عبور یک کاروان نبود؛ شاهراهی بود برای پیوندِ دوباره‌ی غیرتِ کوهستان با آرمان‌های انقلاب. مردمانِ دیارِ بلوط و برف، از دامنه‌های سرکشِ زردکوه، رنجِ کیلومترها فاصله را به جان خریدند تا خود را به قلبِ تپنده‌ی پایتخت برسانند. آنان آمده بودند تا در بدرقه‌ی

در سیر و سلوک سیدعلی خامنه‌ای چیزی بود که هرگز نمی‌توان چشم روی آن بست. تعبیر عامیانه‌اش می‌شود وطن‌پرستی. برای حضرت آقای ما عرق کارگر ایرانی هم‌اندازه‌ی خون شهید وطن حرمت داشت. خامنه‌ای دست‌کم برای مقلدین پروپاقرص خود استفاده از برند را حرام کرده بود. اگر شامپوی ایرانی داریم،

در قاموس جهان‌بینی الهی، مردان بزرگ نه در محدودۀ تنگ تقویم‌ها، که در وسعتِ لایتناهی تاریخ تعریف می‌شوند. ولادتشان بشارت نور است و وشهادتشان، فراخوانی برای رویشی دوباره؛ حیات آنان تاریخ‌ساز است و عروجشان، تحول‌آفرین؛ چنانچه اباعبدالله‌الحسین(ع) با خون خود و یارانش اسلام را از انحراف نجات داد. رهبر

کودکان تهرانی از نیمه دوم ماه ذیحجه راه انداختن علم و کتل های چوبی و یا ساخته شده از حلبی در شهر راه می افتاندند و با هم این شعر عامیانه را می خواندند : محرم امد و عیدم عزا شد حسینم وارد کرب و بلا شد و مردم

در حالی بر اساس گزارش مرکز آمار ایران، نرخ تورم سالانه منتهی  به آخر خرداد ۶۲ درصد شده است که این آمار در کنار نمایش استمرار بیماری اقتصاد کشور، بیانگر حقیقتی تلخ است و آن اینکه تیم اقتصادی دولت به رغم تاکیدات شخص رئیس جمهور همچنان لزوم آرایش جنگی

در عصر حاضر و با توجه به ساختار زندگی افراد ناشی از زندگی صنعتی،سلامت زنان یکی از بنیادی‌ترین ارکان سلامت خانواده و جامعه است. بانوان در طول زندگی خود با مراحل و تغییرات جسمی و هورمونی متعددی روبه‌رو می‌شوند که می‌تواند زمینه‌ساز بروز بیماری‌ها و مشکلات مختلف در دستگاه

يونانی‌ها در حدود سه هزار سال پیش درخششی در تاریخ داشتند، فلاسفه و دانشمندان بزرگی مانند افلاطون، سقراط، فیثاغورث و ده‌ها تن دیگران تقدیم جامعه بشريت نمودند. يونانی‌ها بعد از این درخشش در تاریخ خاموش شدند و هیچگونه حرکت تمدن سازی از خود بروز ندادند،اما ایرانیان در طول هزاران