سال‌هاست دولت‌ها، یکی پس از دیگری، بی‌هیچ ملاحظه‌ای حیثیت آموزش‌وپرورش را قربانی بی‌تدبیری و سیاست‌زدگی کرده‌اند؛ فرقی هم ندارد دولت اصولگرا باشد یا اصلاح‌طلب. در این میدان، معلم همیشه بازنده بوده است. طرح رتبه‌بندی معلمان که نزدیک به یک دهه وعده اجرای آن داده می‌شد، سرانجام در سال ۱۴۰۰

در حالی که خانواده‌ها برای تحصیل فرزندانشان در مدارس غیردولتی شهرکرد شهریه‌های سنگینی پرداخت می‌کنند، بسیاری از این مدارس در ساختمان‌هایی مستقرند که نه‌تنها فرسوده‌اند، بلکه فاقد مجوز استحکام بنا هستند. این یادداشت نگاهی انتقادی دارد به بی‌توجهی نهادهای مسئول در قبال این تهدید خاموش. مدارس غیردولتی؛ آموزش در

با آغاز سال تحصیلی جدید و بازگشایی بیش از دو هزار و ۳۷ مدرسه برای ۲۰۵ هزار دانش‌آموز در چهارمحال و بختیاری، بار دیگر نگاه‌ها به کیفیت و عدالت آموزشی در این استان دوخته شده است. اما در پسِ این آمار کمی، واقعیت‌های تلخی نهفته است: از بی‌نظمی در

بخش زیادی از محتوایی که دانش‌آموزان طی ۱۲ سال آموزش عمومی در مدارس فرا می‌گیرند به‌دلیل کاربردی نبودن نه‌تنها در زندگی اجتماعی آنها به‌کار نمی‌آید بلکه در سالیان بعد اثری از آن نیز در ذهنشان باقی نمی‌ماند. دروسی که محتوای آن با واقعیت‌های جامعه امروز و سرعت تغییرات به

مسئله اصلی نظام آموزشی در ایران امروز، افت کیفیت آموزش در مدارس دولتی از سویی و پولی‌سازی‌های فزاینده آموزش از سویی دیگر است. سیاست‌گذاری‌های كلان آموزش‌وپرورش در چند دهه اخیر معطوف به گسترش مدارس غیردولتی بوده است و مبتنی بر پژوهشی که سالیان قبل توسط معاونت رفاه اجتماعی وزارت

بیش از سه دهه از اجرای سیاست تنوع‌بخشی به مدارس کشور می‌گذرد و امروز در کنار مدارس دولتی، ۲۳ نوع مدرسه دیگر نیز فعالیت می‌کنند. دیدگاه‌های متفاوتی در این باره مطرح است؛ برخی «تنوع مدارس را مصداق عدالت آموزشی و برخی هم حذف این تنوع را آغازی بر تقویت