در سال‌های اخیر، موضوع خانواده و جوانی جمعیت به یکی از چالش‌های مهم اجتماعی و اقتصادی کشور تبدیل شده است. نگرانی از کاهش نرخ ازدواج و فرزندآوری، موجب شده تا دولت‌ها و نهادهای مختلف به دنبال راهکارهایی برای تقویت بنیان خانواده و ترغیب جوانان به تشکیل زندگی پایدار باشند.

تغییر رویکرد جامعه نسبت به فرزندآوری، از یک ارزش فرهنگی به یک دغدغه اقتصادی، یکی از نشانه‌های مهم تحول در ساختار ذهنی نسل جدید است؛ تحولی که نمی‌توان آن را صرفاً نتیجه شرایط معیشتی دانست، بلکه باید آن را در بستر یک تغییر نرم‌افزاری فرهنگی تحلیل کرد. در گذشته‌ای

کاروان ستاره‌ها در قصه‌های سرزمین ایران، حکایتی از زاگرس روایت می‌شود که از کاروانی سخن می‌گوید زیر آسمانی پرستاره. این کاروان به نام «کاروان ستاره‌ها» با هدایت زنی خردمند به نام ماه‌نی‌بانو در برابر طوفان‌های روزگار ایستادگی کرد. هر فرزند در این قصه، ستاره‌ای بود که تاریکی‌های مسیر را

سقط جنین، در هر شکل و هر زمینه‌ای که رخ دهد، اتفاقی ساده و بی‌اثر نیست. برخلاف روایت‌های سطحی که گاه آن را به تصمیمی شخصی یا صرفاً فیزیولوژیک تقلیل می‌دهند، سقط جنین نقطه‌ای‌ست که در تقاطع چندین بحران قرار دارد: بدن، روان، اخلاق، جامعه و گاه قانون. و

وقتی از جوانی جمعیت سخن می‌گوییم، نباید آن را صرفاً دغدغه‌ای آماری یا پزشکی بدانیم. این یک مسئله ژرف اجتماعی، اقتصادی و حتی تمدنی است. نسل جوان، ستون‌های سازندگی آینده‌اند، و اگر این ستون‌ها فرسوده، خاموش یا رهاشده باقی بمانند، چه چیزی می‌ماند جز خانه‌ای متزلزل؟ آمارها می‌گویند نرخ

ما در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که آینده، پشت در خانه‌ها ایستاده و چشم‌انتظار پاسخی از ماست. آینده‌ای که با صدای خنده کودک، نگاه عاشقانه یک زوج جوان و گرمای یک خانواده شکل می‌گیرد، امروز به سکوتی سنگین گرفتار شده است. جمعیت ایران، در حال پیر شدن است. ازدواج، به تعویق