این روزها شاهد پرواز بی رویه دلار در آسمان معادلات ارزی و بازار هستیم. دلاری که سال هاست در شعار سران کشور، قرار بود نقش و سهم آن را در نوسانات بازار کم کنند اما گویی تنها یک رجز خوانی سیاسی، اقتصادی بیش نبود یا بهتر بگویم، گویی اراده

سالانه نزدیک به ۸۰ میلیون دلار ارز صرف واردات ورق قلع‌اندود و ۴۰ تا ۵۰ میلیون دلار دیگر بابت ورق پایه از کشور خارج می‌شود؛ نشانه‌ای که صنعت بسته‌بندی ایران در راهبردی‌ترین حلقه‌اش همچنان به خارج وابسته است. صنایع فولاد توان‌آور آسیا اما با پروژه تولید ۱۵۰ هزار تنی

بانک مرکزی می‌گوید ارز حاصل از صادرات متعلق به صادرکننده است؛ او باید بتواند ارز خود را با نرخ مورد نظرش بفروشد و درباره محل مصرف آن نیز آزادانه تصمیم بگیرد. در همان اقتصاد، سازمان تعزیرات حکومتی هزار بازرس را برای رصد بازار تهران و مقابله با گران‌فروشی بسیج

آمارهای پیش‌بینی شده برای سال ۱۴۰۵ نشان می‌دهد که چهارمحال و بختیاری همچنان در تلاطم نرخ بیکاری دو رقمی باقی مانده است. در نگاه نخست، این ارقام تصویر استانی را ترسیم می‌کند که جوانانش به‌دنبال شغلی برای گذران زندگی هستند. اما کافی است پای حرف کارفرمایان در شهرک‌های صنعتی

در حالی مسئولان از شارژ اعتبار کالابرگ با زمان بندی جدید برای خانوارها خبر داده‌اند که همچنان مسئله افزایش میزان کالابرگ که بر اثر تورم اعتبارش را از دست داده، و کسی نیز مسئولیت آن را نمی‌پذیرد ادامه دارد. زمانی که دولت چهاردهم اقدام به حذف ارز ترجیحی 28500

صنعت فرش دستباف چهارمحال و بختیاری، با قدمتی چندین‌ساله و شهرتی جهانی، امروز در بحرانی عمیق گرفتار آمده است. از ۳۵ هزار بافنده ثبت‌شده، اکنون تنها ۱۰ هزار نفر فعالند و کاهش ۷۵ درصدی بافندگان، زنگ خطری جدی برای این هنر-صنعت اصیل به صدا درآورده است. در همین حال،

امام شهید در 10 مرداد 1399 می‌فرمایند: «به موازات تحریم یک جریان تحریف هم هست؛ تحریف حقایق، واژگون نشان دادن واقعیّات؛ چه واقعیّات کشور ما، چه واقعیّات مرتبط با کشور ما؛ هدف از این تحریف دو چیز است، دو کار را میخواهند انجام بدهند: یکی، ضربه به روحیه‌ی مردم

شرایط اقتصادی امروز جامعه به گونه ای رقم خورده که روزانه بر ثروت نجومی عده ای افزوده می شود و همزمان جماعتی دیگر باید برای به دست آوردن حداقل های یک زندگی دست و پا بزنند و از هرم چندگانه مازلو نقداً به سیر کردن شکم خود و خانواده

تولید کنندگان برخی کالاهای اساسی همچون شیر و تخم مرغ در حالی آمارهای از افزایش تولید می‌دهند که برخلاف اصل عرضه و قمیت، نه تنها این افزایش تولید‌ها کاهش قیمت نداشته بلکه بازار و سفره مردم هر روز تورمی جدید را شاهد است. قاعده اقتصاد گاه با آنچه در

جنگ اخیر و لطمات وارده به زیرساخت‌های صنعتی کشور، این حقیقت را بار دیگر آشکار ساخت که اقتصاد متکی بر بنگاه‌های بزرگ،(صنایع  فولاد وذوب آهن) منابع متمرکز و صنایع تک‌محصولی، در برابر بحران‌ها و شوک‌های خارجی چقدر شکننده است. روزنامه «اطلاعات» در یاداشت  روزهای اخیر به‌درستی هشدار داده است

این هفته هیات عالی بانک مرکزی، نسخه پیش نویس آیین نامه اجرایی قانون اصلاح بند (الف) ماده (58) قانون بانک مرکزی (موضوع حذف چهار صفر از پول ملی) را تصویب کرد. این آیین نامه به استناد تبصره (5) قانون اصلاح بند «الف» ماده (58) قانون بانک مرکزی جمهوری اسلامی

اقتصاد ایران در سال‌های اخیر در حوزه صادرات ارزآور گرفتار یک چرخه باطل و پرخطر شده است؛ چرخه‌ای که ریشه آن نه در کمبود تجربه، بلکه در سلطه گفتمان نئولیبرالی بر سیاست‌گذاری اقتصادی است. نئولیبرال‌ها مدعی‌اند برای تشویق تولیدکننده به صادرات و بازگرداندن ارز به کشور، باید مالکیت کامل

در سال های اخیر افزایش نقدینگی و عدم کنترل آن از سوی حکمرانان اقتصادی، منجر به  نوسانات، افزایش افسار گسیخته و متاستاز ( رشد بی رویه) قیمت ها و التهابات مزمن در بازارهای ارز، سکه، خودرو و مسکن  شده است. از سوی دیگر افزایش غیرمنطقی حجم نقدینگی در اقتصاد ایران

ناکارآمدی سیاست‌های موسوم به «شوک‌درمانی» بارها تجربه شده است، اما هنوز کسانی باور دارند که افزایش جهشی قیمت‌ها می‌تواند اقتصاد را «اصلاح» کند. در حالی که چنین نسخه‌هایی نه‌تنها راه اصلاح پایدار را نمی‌گشایند، بلکه مسیر اصلاحات اصولی، تدریجی و مبتنی بر عدالت اجتماعی را سال‌ها مسدود می‌سازند. واقعیت