در حالی که خانواده‌ها برای تحصیل فرزندانشان در مدارس غیردولتی شهرکرد شهریه‌های سنگینی پرداخت می‌کنند، بسیاری از این مدارس در ساختمان‌هایی مستقرند که نه‌تنها فرسوده‌اند، بلکه فاقد مجوز استحکام بنا هستند. این یادداشت نگاهی انتقادی دارد به بی‌توجهی نهادهای مسئول در قبال این تهدید خاموش. مدارس غیردولتی؛ آموزش در

سال‌هاست که بیمه‌های پایه در کشور، به‌ ویژه سازمان تأمین اجتماعی و خدمات درمانی، به ‌عنوان اصلی‌ترین پشتوانه درمانی اقشار مختلف جامعه شناخته می‌شود. میلیون‌ها کارگر، کارمند و بازنشسته با امید آنکه روزی در هنگام بیماری و بحران، هزینه‌های درمانشان توسط بیمه پوشش داده شود، سال‌ها حق بیمه پرداخته‌اند

با آغاز سال تحصیلی جدید و بازگشایی بیش از دو هزار و ۳۷ مدرسه برای ۲۰۵ هزار دانش‌آموز در چهارمحال و بختیاری، بار دیگر نگاه‌ها به کیفیت و عدالت آموزشی در این استان دوخته شده است. اما در پسِ این آمار کمی، واقعیت‌های تلخی نهفته است: از بی‌نظمی در

خود مراقبتی و تلاش برای حفظ سلامتی امری لازم و ضروری است ولی از سویی بروز بیماری نیز امری اجتناب ناپذیر است و همه افراد ممکن است روزی سلامت خود را از دست بدهند و دچار بیماری شوند. در شرایط بروز بیماری حضور اطرافیان و به قولی تیمار داری

بخش زیادی از محتوایی که دانش‌آموزان طی ۱۲ سال آموزش عمومی در مدارس فرا می‌گیرند به‌دلیل کاربردی نبودن نه‌تنها در زندگی اجتماعی آنها به‌کار نمی‌آید بلکه در سالیان بعد اثری از آن نیز در ذهنشان باقی نمی‌ماند. دروسی که محتوای آن با واقعیت‌های جامعه امروز و سرعت تغییرات به

مسئله اصلی نظام آموزشی در ایران امروز، افت کیفیت آموزش در مدارس دولتی از سویی و پولی‌سازی‌های فزاینده آموزش از سویی دیگر است. سیاست‌گذاری‌های كلان آموزش‌وپرورش در چند دهه اخیر معطوف به گسترش مدارس غیردولتی بوده است و مبتنی بر پژوهشی که سالیان قبل توسط معاونت رفاه اجتماعی وزارت